Dy ditë më parë u nda nga jeta piktori i njohur Ali Oseku.
Ai dha një kontribut të jashtëzakonshëm në artin shqiptar. Përveç pikturës Ali Oseku punoi edhe si skenograf në TKOB deri në rënien e sistemit. Me ikjen e tij ai la dhimbje të madhe tek familjarët, miqtë, kolegët dhe dashamirësit. Mbesa e tij Mei Oseku i ka kushtuar nje dedikim prekës piktorit të ndjerë.
Me një zemër të rënduar dhe një mendje të mbushur me kujtime, jam përpjekur të gjej fjalët për të shkruar. Me pikëllim të thellë ndaj lajmin për ndarjen nga jeta të xhaxhait tim të dashur, Ali Osekut. Largimi i tij lë një boshllëk të thellë në jetën tonë, megjithatë shpirti dhe trashëgimia e tij do të rezonojnë përgjithmonë brenda nesh.
Ai e kapërceu thjesht njerëzimin; ai mishëroi vetë thelbin e pozitivitetit, të vërtetës dhe dashurisë – një individ shumëdimensional me fuqi të pafundme. Si artist zotëronte një dhunti unike për të zbuluar të bukurën në çdo cep të ekzistencës, qëndronte si një shtyllë force, i palëkundur përballë fatkeqësive. Për mua, ai nuk ishte thjesht një xhaxha; ai ishte një dritë udhërrëfyese, një idhull, mësimet e të cilit përqendroheshin në vlerat e familjes, patriotizmit, kulturës dhe vlerësimit të jetës dhe të bukurës.
Brenda familjes sonë, ai shërbeu si shtylla qendrore rreth së cilës ne të gjithë gravituam. Prania e tij ishte një forcë bashkuese, mençuria e tij një burim pasurimi dhe e qeshura e tij mbushi shtëpinë tonë me ngrohtësi. Ndërsa mosmarrëveshjet lindnin herë pas here, ato ishin gjithmonë të rrënjosura në pasion, veçanërisht kur bëhej fjalë për diskutimet rreth artit, historisë dhe kulturës – tema që ndezën entuziazëm e tij si asgjë tjetër.
Kushdo që do të kishte fatin të kishte kryqëzuar rrugët me Aliun, do të dëshmonte nderin që ishte të rrinte në praninë e tij. E konsideroj veten të bekuar që e kam pasur si një nga figurat më me ndikim në jetën time.
Në familjen tonë, ne themi shpesh se nuk duhet lënë vetëm gjurmë si një kërmilli që kalon, por përkundrazi, duhet jetuar një jetë që jehon në përjetësi. Ai e mishëroi këtë filozofi me gjithë zemër. Zelli, qëndrueshmëria, dashuria e pakufishme dhe përkushtimi i palëkundur ndaj zanatit të tij sigurojnë që ai të mbahet mend për brezat që do të vijnë.
Tani i ribashkuar me dashurinë e jetës së tij, “Mami Luca” ime, udhëtimi i tij tokësor mund të ketë marrë fund, por trashëgimia e tij vazhdon. Tani është detyra jonë solemne të nderojmë kujtimin e tij dhe të mbështesim idealet që ai i mbante të shtrenjta.
Duke i dhënë lamtumirën e shquar Ali Osekut, e bëj këtë me dashuri dhe mirënjohje të thellë. I dashur përgjithmonë, i kujtuar përgjithmonë, përgjithmonë në zemrat tona – mbesa jote.
Mei Oseku
