Ekonomia më e madhe e Evropës po kryen një eksperiment prej 23 miliardë eurosh (24.9 miliardë dollarë) për të arritur gjurmë energjie zero deri në vitin 2045 pa shkatërruar bazën e saj industriale me energji intensive.
Qeveria e Olaf Scholz njoftoi në fillim të këtij muaji të ashtuquajturat “kontrata për mbrojtjen e klimës” për të ndihmuar kompanitë në sektorë si çeliku, çimentoja dhe qelqi të mbulojnë shpenzimet shtesë të shkaktuara në përdorimin e teknologjive më të pastra, krahasuar me proceset konvencionale. Sipas programit, aplikantët paraqesin propozime për sasinë e mbështetjes së nevojshme, me ofertat që ofrojnë reduktimet më të larta të CO2 për financimin që marrin çmimin më të ulët.
Politika është e ngjashme me programet e kontratave për ndryshim (CfD) që qeveritë kanë përdorur për të ndihmuar në përhapjen e burimeve të rinovueshme në shumë pjesë të botës. Megjithatë, shtrirja e teknologjive që mbulon është e ndryshme nga çdo gjë që është provuar në këtë shkallë, duke e bërë suksesin e saj shumë më pak të sigurt. Raundi i parë i ankandit që ofron kontrata me vlerë deri në 4 miliardë euro ka nisur së fundmi dhe një tjetër mundësi ofertimi me prej 19 miliardë euro do të pasojë këtë verë.
Kombet e tjera të industrializuara me ambicie ekuivalente neto zero ka të ngjarë t’u kushtojnë vëmendje rezultateve. Vetëm këtë javë qeveria amerikane njoftoi 6 miliardë dollarë grante që prodhuesit e metalit, letrës dhe qelqit mund t’i përdorin për të ulur emetimet e ngrohjes së planetit.
Ndërsa qeveritë kanë përvojë në mbështetjen e vendosjes masive të zgjidhjeve plotësisht të zhvilluara të energjisë së pastër, të tilla si era dhe dielli, ekziston rrezik më i madh kur bëhet fjalë për mbështetjen e teknologjive në fazat e hershme, si kapja e karbonit në fabrikat e çimentos dhe riciklimi i bakrit me energji hidrogjeni, në të njëjtin nivel.
Mënyra se si funksionon sistemi i ri mbështetës është i lidhur me Sistemin e Tregtimit të Emetimeve të Evropës. Për shembull, nëse një kompani ofron që kostoja e çkarbonizimit të çelikut të jetë 120 € për ton, qeveria do të premtojë të paguajë shumën minus çmimin e karbonit , i cili aktualisht është rreth 60 € për ton. Nëse në të ardhmen çmimi i ndotjes shkon në 140 euro për ton, atëherë kompania duhet t’i paguajë qeverisë 20 euro të tepërta për ton. Pasi të fitohet ankandi, mbështetja e çmimeve është e disponueshme për 15 vjet.
Burimi: Energy Voice
