Fëmijëria nuk duhet të jetë një garë. Nuk është një periudhë ku një fëmijë duhet të vrapojë nga një aktivitet te tjetri, të marrë gjithmonë notën më të mirë apo të krahasohet me shokët. Është koha kur duhet të luajë, të zbulojë botën, të bëjë gabime, të pushojë dhe, mbi të gjitha, të ndihet i sigurt. Pikërisht kjo është një nga idetë që lidhet shpesh me mënyrën se si rriten fëmijët në Holandë, një vend që prej vitesh renditet ndër vendet me nivele të larta të mirëqenies së fëmijëve.
Në familjet holandeze, duket se rëndësi i jepet më shumë ekuilibrit sesa presionit për rezultate. Një rutinë e qëndrueshme, gjumi i mjaftueshëm, koha e lirë dhe momentet e kaluara së bashku konsiderohen pjesë e rëndësishme e rritjes. Nuk synohet që fëmija të jetë gjithmonë më i miri, por të rritet me besimin se është i aftë, i dëgjuar dhe i dashur.
Edhe ritmi i përditshëm është pjesë e kësaj filozofie. Mëngjeset priren të jenë më të qeta dhe të parashikueshme, ndërsa vakti familjar është një mundësi për të qenë bashkë dhe për të folur. Gjumi nuk shihet si diçka që mund të sakrifikohet për të bërë edhe një aktivitet tjetër, por si një nevojë themelore për një fëmijë që po rritet.
Në shkollë, rezultatet kanë rëndësinë e tyre, por nuk janë gjithçka. Bashkëpunimi, kreativiteti, kurioziteti dhe aftësitë sociale janë po aq të rëndësishme. Sidomos në moshat e vogla, loja dhe aktivitetet jashtë mësimit zënë një vend të madh, duke i lënë fëmijës hapësirën për të qenë thjesht fëmijë.
Një tjetër gjë që bie në sy është pavarësia. Fëmijët mësohen që herët të bëjnë gjëra të vogla vetë, të marrin përgjegjësi që i përshtaten moshës dhe gradualisht të fitojnë më shumë liri. Vetëbesimi nuk ndërtohet vetëm duke i thënë një fëmije “bravo”, por duke i dhënë mundësinë të provojë, të gabojë dhe të kuptojë se mund t’ia dalë.
Edhe koha jashtë shtëpisë ka rëndësi. Shiu apo temperaturat e ulëta nuk konsiderohen gjithmonë arsye për të qëndruar brenda. Loja në natyrë, lëvizja dhe aktiviteti fizik janë pjesë normale e ditës së një fëmije.
Por ndoshta ajo që ka më shumë vlerë është mënyra se si trajtohen emocionet. Fëmijët inkurajohen të flasin për atë që ndiejnë, për frikërat, mërzitë apo problemet e tyre. Në vend të kontrollit të vazhdueshëm, synohet komunikimi dhe krijimi i një marrëdhënieje ku fëmija e di se mund të flasë me prindërit pa pasur frikë se do të gjykohet.
Në këtë qasje, nuk ka shumë vend për një fëmijëri të mbushur deri në minutën e fundit. Një aktivitet pas shkolle mund të jetë i mjaftueshëm. Pjesën tjetër të kohës fëmija mund ta kalojë duke luajtur, duke lexuar, duke dalë jashtë apo edhe duke u mërzitur. Dhe edhe mërzia, në fund të fundit, mund të jetë e dobishme, sepse i jep hapësirë imagjinatës dhe e ndihmon fëmijën të zbulojë vetë çfarë i pëlqen.
Ndoshta kjo është edhe pyetja që kjo mënyrë rritjeje na sjell të gjithëve: a po u kërkojmë fëmijëve të jenë gjithmonë më të mirë, apo po u japim mundësinë të jenë të lumtur?
Sepse një fëmijëri e mirë nuk matet vetëm me nota, medalje apo sa aktivitete ka bërë një fëmijë. Matet edhe me sa i lirë ndihet për të folur, sa i sigurt ndihet në shtëpi, sa mundësi ka për të luajtur dhe nëse mëson të besojë te vetja.
Ndoshta fëmijëve tanë nuk u duhet gjithmonë një tjetër kurs, një tjetër garë apo një tjetër arritje. Ndonjëherë u duhet thjesht pak më shumë kohë për të qenë fëmijë.
