Për dekada me radhë, Holanda ka ndërtuar një model pune që sfidon idenë tradicionale se produktiviteti lidhet me orët e gjata në zyrë. Me një mesatare prej rreth 29 orësh pune në javë, vendi ka orarin mesatar më të ulët të punës në Europë, por njëkohësisht mbetet një nga ekonomitë më të forta dhe më produktive të kontinentit.
Ky nuk është rezultat i një ligji që detyron javën katërditore. Përkundrazi, është fryt i një kulture pune që i jep përparësi fleksibilitetit, besimit mes punëdhënësit dhe punonjësit, si edhe mundësisë për të zgjedhur orare që përshtaten me jetën personale. Shumë holandezë punojnë me kohë të pjesshme ose i përqendrojnë orët e tyre në katër ditë, pa ulur cilësinë e punës dhe rezultatet.
Ajo që e bën edhe më interesante këtë model është fakti se Holanda renditet ndër vendet me produktivitetin më të lartë për orë pune dhe me një nga PBB-të më të larta për frymë në Europë. Në të njëjtën kohë, qytetarët e saj raportojnë nivele të larta kënaqësie me jetën dhe vendi renditet vazhdimisht mes më të lumturve në botë.
Përvoja holandeze tregon se ekonomitë e forta nuk ndërtohen domosdoshmërisht duke i mbajtur njerëzit më gjatë në punë. Ato ndërtohen duke organizuar punën më mirë, duke investuar te efikasiteti dhe duke vlerësuar rezultatet, jo thjesht kohën e kaluar pas tavolinës.
Ndërsa në vende të tjera europiane, si Italia, debati për javën katërditore vazhdon të jetë në fazën e projekteve pilot, Holanda e ka kthyer prej kohësh fleksibilitetin në një pjesë të natyrshme të tregut të saj të punës.
Ndoshta kjo është pyetja që gjithnjë e më shumë vende duhet t’i bëjnë vetes: a është koha të matim suksesin me numrin e orëve të punës, apo me cilësinë e asaj që arrijmë të realizojmë?
