John Stocker nuk kishte fjetur në tre ditë e gjysmë kur më në fund kaloi vijën e finishit pasi vrapoi më shumë se 337 milje në një ngjarje ultramaratonë në Suffolk, duke ndaluar vetëm në intervale të shkurtra për ushqim dhe pushim.
Nga 123 personat që filluan garën në Knettishall Heath më 5 qershor, ai ishte personi i fundit që vraponte ende 81 orë më vonë të martën në mbrëmje dhe iu desh të thërriste të gjithë forcën e tij fizike dhe mendore për të kaluar rreth xhiros së fundit.
“Lodhja juaj thjesht ju zë përsipër. Dhe pastaj prera gishtin e këmbës dhe zbrita në beton. Unë u shtriva atje duke menduar se nuk do të kthehesha më lart,”-tha trajneri personal 41-vjeçar, ndërsa u shërua në shtëpi në Bicester. “Por e gjithë arsyeja që unë bëj këto ultra është që t’u tregoj fëmijëve të mi se ata duhet të përpiqen të arrijnë sa më shumë dhe të mos u thuhet nga askush se nuk mund të bëjnë diçka. Kjo është ajo që më mbajti të vazhdoj”.
Ultrarunning është rritur në popullaritet, me një raport në maj që tregon një rritje prej 345% të pjesëmarrjes globale gjatë 10 viteve të fundit dhe mijëra ngjarje që ndodhin çdo vit. Ndërkohë, pjesëmarrja në 5K ka rënë që nga viti 2015 dhe pjesëmarrja në maratonë është barazuar.
Termi i referohet gjerësisht çdo gare gjatë gjatësisë së një maratonë dhe mund të vijë në shumë forma – përfshirë Marathon gjashtë ditësh, 251km Marathon des Sables nëpër Sahara, dhe Gara Spine nëpër kodrat e Pennine që mbulon 431 km.
“Ka qenë një shpërthim. Kur erdha te ultrarunning rreth 14 vjet më parë, unë bëra një kërkim në Google dhe gjeta rreth 60 gara. Tani vlerësojmë se ka rreth 10’000,”-tha Steve Diedrich, themeluesi i faqes në internet Run Ultra. “Pandemia i vendosi njerëzit në dy kategori: njerëzit që ulen në divan dhe njerëzit që u ngritën nga divani. Dhe ata që u ngritën nga shtrati e kanë shtyrë veten më tej dhe janë bërë ultrarunners”.
Adharanand Finn, autori i The Rise of the Ultra Runners, tha: “Në përgjithësi ndërsa vrapimi është bërë më popullor dhe më shumë njerëz kanë bërë maratonë, ka një inflacion natyror. T’u thuash njerëzve që keni vrapuar në një maratonë mbase nuk është aq mbresëlënëse sa dikur.“
“Këto gara janë kaq epike dhe kaq të mëdha, njerëzit janë aq të impresionuar dhe është e lehtë të tërhiqesh nga kjo.”-shtoi ai.
Mbretëria e Bashkuar ka një histori të gjatë të ultrarunning në formën e racave të rënë, por gara të etiketuara posaçërisht si ultras janë në rritje. Garat e “sfidës së oborrit të pasmë”, të cilat kanë origjinën në SHBA, janë veçanërisht rraskapitëse; në ngjarjen e Suffolk pjesëmarrësit duhej të vraponin një rrugë 4.167 milje (7 km) çdo orë derisa të mos mund të vazhdonin më. Nëse vrapuesit përfundojnë xhiron e tyre herët, ata mund të bëjnë një pushim të shkurtër për të fjetur, për të ngrënë dhe për të përdorur tualetin përpara se të kthehen në vijën e fillimit.
Së bashku me shokun e tij vrapues Matthew Blackburn, Stocker mundi rekordin botëror për ngjarjen e mbajtur më parë nga Karel Sabbe, një dentist belg i cili vrapoi 312.5 milje (502 km) në 75 orë në tetor. Tani dyshja do të drejtohet në Tenesi për të marrë pjesë në kampionatet ultra botërore të oborrit të pasmë dhe për të garuar kundër më të mirëve në fushë.
Garat nuk janë pa rrezik. Komuniteti ultrarunning është ende larg nga vdekjet e 21 vrapuesve në një ngjarje ultramaratonë në Kinë muajin e kaluar pasi erërat e forta dhe shiu i ngrirë goditi kursin. Vendi ka pezulluar të gjitha garat në distancë të gjatë dhe po kryhet një hetim mbi tragjedinë.
“Përmes historisë së ultraracingut ka pasur çështje me përmbytje, ekspozim ndaj të ftohtit, ekspozim ndaj nxehtësisë, një gamë e gjithçkaje në varësi të vendndodhjes,”-por vdekjet janë shumë të rralla, tha Diedrich. Në historinë e tij 35-vjeçare, dy njerëz kanë vdekur duke marrë pjesë në Marathon Des Sables.
“Ne duhet të kemi një lloj rrjeti sigurie, sepse po u kërkojmë njerëzve të kalojnë në kufirin absolut të rraskapitjes së tyre”,-tha Lindley Chambers, pronari i Challenge Running, i cili organizoi ultra të oborrit të pasmë të Suffolk javën e kaluar. Ai tha se rruga ishte hartuar me kujdes për të shmangur rrezikun e dëmtimit dhe stafi ishte gati për të ndihmuar vrapuesit në çdo kohë.
“Ju duhet të jeni të ndjeshëm dhe të menaxhoni rreziqet sa më mirë që të mundeni,”-tha ai. “Por pastaj në anën tjetër, vrapuesit duan që ajo të ndjehet si një aventurë, ata duan të ndjehen sikur janë sfiduar. Ata nuk duan që ju t’i mbani dorën gjatë gjithë rrugës”.
Burimi: The Guardian
