Ditën kur pashë nënën time të qante sepse nuk kishte para të mjaftueshme as për të blerë bukë…
E kuptova se, nëse doja një jetë ndryshe, duhej ta ndërtoja me duart e mia.
Emri im është Amancio Ortega, dhe kam lindur në një fshat të vogël në Spanjë.
Biri i një punëtori hekurudhor dhe një pastrueseje, fëmijëria ime ishte fëmijëri e heshtur, e lodhshme, e mbushur me sakrificë.
Me shikime të përulura e duar bosh.
Ende e mbaj mend atë ditë sikur të ishte dje:
Nëna ime shkoi në një dyqan për të kërkuar pak ushqim “me borgj”.
Pronari e shikoi ftohtë dhe i tha se nuk mund t’i jepte më.
U kthyem në shtëpi pa thënë asnjë fjalë, por lotët e saj flisnin shumë.
Isha dymbëdhjetë vjeç.
Dhe atë ditë brenda meje lindi një zotim: Varfëria nuk do të jetë dënimi im.
E lashë shkollën dhe fillova punë si shpërndarës në një dyqan këmishash.
Shpërndaja pako, por ndërkohë vëzhgoja, mësoja:
Si qepnim. Si shisnim. Si flisnim me klientët.
Çdo mbrëmje kthehesha në shtëpi me duart e mbushura me fije dhe mendjen plot ëndrra.
Më vonë, së bashku me gruan time, filluam të bënim rroba banje.
Nuk kishim dyqan. As para. As emër.
Vetëm një ide dhe një vendosmëri që nuk thyhej.
Shkonim derë më derë. Kishim ftohtë. Sakrifikonim darkat. Jetonim me shpresë.
Një Krishtlindje na vodhën gjithçka. U lodha. Mendova të hiqja dorë.
Por nuk e bëra.
Në vitin 1975 hapa një dyqan të vogël në A Coruña.
Nuk e imagjinoja se prej aty do të lindte ZARA.
Një vizion i thjeshtë, por i fuqishëm:
Rroba të bukura, të përballueshme për të gjithë.
Sot, Zara është e pranishme në mbi 90 vende të botës.
E megjithatë, unë mbetem po ai djalë që pa nënën e tij të poshtërohej për një copë bukë.
Nuk vesh rroba luksi. Nuk kërkoj vëmendje.
Sepse kam mësuar se respekti nuk blihet – ai ndërtohet.
Ditë pas dite.
E kaluara nuk përcakton se kush do të jesh.
Por mund të jetë shkëndija që të ndez.
Dhe nëse ajo shkëndijë ndizet brenda teje… nuk shuhet kurrë.
