Një anije kozmike Nasa po kap një tingull të vazhdueshëm, të ulët dhe të çuditshëm jashtë sistemit tonë diellor.
Voyager 1 është objekti më i largët i bërë nga njeriu ndonjëherë, si një nga anijet kozmike të lëshuara drejt skajit të sistemit diellor, 44 vjet më parë. Udhëtimi i tij e ka çuar atë drejt e në skaj dhe përtej tij, dhe tani po fluturon përmes “mediumit ndëryjor” përtej ndikimit të Diellit tonë.
Instrumentet në bordin e anijes, që përpiqen të analizojnë atë medium ndëryjor, kanë dëgjuar një zë të vazhdueshëm, i cili duket se është zhurma e universit përtej lagjes tonë.
Zhurma duket se emetohet nga gazi ndëryjor ose valët e plazmës që janë jashtë në hapësirën kryesisht të zbrazët midis yjeve.
“Është shumë e zbehtë dhe monotone, sepse është në një gjerësi të ngushtë frekuence,”-tha Stella Koch Ocker, një studente doktorature e Cornell në astronomi, e cila gjeti emisionin. “Ne po zbulojmë zhurmën e zbehtë dhe të vazhdueshme të gazit ndëryjor.”
Gjetjet sugjerojnë se në gazin ndëryjor po ndodh më shumë sesa kishin menduar më parë shkencëtarët. Shkencëtarët nuk janë të sigurt se cili aktivitet i nivelit të ulët mund të shkaktojë zhurmën, por sugjerojnë që mund të jetë rezultat i “lëkundjeve plazmatike të ngacmuara termikisht”.
Studiuesit shpresojnë të përdorin zhurmën për të kuptuar sesi ndërveprimi ndëryjor ndërvepron me kufirin e sistemit diellor dhe se si ai kufi, i njohur si heliopauza, formohet nga mjedisi më i gjerë ndëryjor.
Kur anija kozmike Voyager 1 shkoi përtej asaj heliopauze, ajo mori trazira në gazin që ndodhet në hapësirën ndëryjore, që ishin shkaktuar nga Dielli ynë dhe mund të shihej në informacionin që dërgon përsëri në Tokë. Por midis tyre kishte një zhurmë të vazhdueshme, në sfond.
“Mediumi ndëryjor është si një shi i qetë ose i butë“, tha autori James Cordes, profesori i astronomisë George Feldstein. “Në rastin e një shpërthimi diellor, është si të zbulosh një shpërthim rrufesh në një stuhi dhe pastaj të kthehet në një shi të butë.“
Megjithëse Voyager 1 tani është në mënyrë spektakolare larg nga ne, 14 miliardë milje nga Toka, dhe gjithnjë e më tej, ai mund të dërgojë sasi të kufizuara informacioni. Studiuesit marrin rreth 160 bit çdo sekondë nga anija kozmike, shumë më pak se në vetvete, tani relativisht e kufizuar, nga 21 kilobitë që mund të jepte kur u nis për herë të parë.
Këto të dhëna transmetohen në Tokë përmes Rrjetit të Hapësirës së Thellë, një grup që ndodhen në të gjithë botën dhe mbledhin informacione nga anijet kozmike nga diku tjetër në sistemin diellor dhe më gjerë.
Voyager pritet të vazhdojë me analizimin e këtij mediumi ndëryjor për disa vite të ardhshme dhe studiuesit shpresojnë se disa gjëra prej kësaj pune do t’i lejojnë ata të mbajnë gjurmimin e dendësisë së hapësirës përtej sistemit tonë diellor. Në letrën e botuar rishtazi, studiuesit sugjerojnë gjithashtu që misionet e ardhshme të yjeve mund të japin detaje të mëtejshme mbi atë zë plazmatik.
Një letër që përshkruan gjetjet, valët e vazhdueshme të plazmës në hapësirën ndëryjore të zbuluara nga Voyager 1’, është botuar në Nature Astronomy.
Burimi: The Independent
