Teksa kompanitë janë gjithnjë e më të fokusuara te shifrat, rritja dhe rezultatet, liderët që lënë gjurmë janë ata që nuk harrojnë një të vërtetë të thjeshtë: njerëzit vijnë të parët.
Rasti i Bob Iger dhe Disney është një shembull domethënës. Kur Iger u largua nga drejtimi i kompanisë në vitin 2020, nuk ishte bilanci financiar ai që u trondit menjëherë. As marka nuk e humbi fuqinë brenda natës. Ajo që ndryshoi më shumë ishte klima emocionale brenda kompanisë.
Për dy vite, tensioni u ndje gjithnjë e më shumë. Kreativët u bënë më të heshtur, drejtuesit më të kujdesshëm dhe ekipet nisën të shmangnin rreziqet e zgjuara që shpesh çojnë drejt ideve të mëdha.
Kur bordi i Disney e ftoi Iger të rikthehej në fund të vitit 2022, reagimi nuk ishte thjesht institucional. Për shumë njerëz brenda kompanisë, rikthimi i tij u përjetua si një kthim i besimit. Takimet morën energji tjetër, vendimet u përshpejtuan dhe ekipet filluan të besonin sërish se mund të ndërtonin diçka të madhe.
Aksionet u rritën, por historia e vërtetë nuk ishte vetëm te bursa. Ishte te besimi.
Ky moment tregon shumë për lidershipin sot. Liderët e mëdhenj nuk drejtojnë vetëm organizata. Ata formësojnë klimën emocionale brenda tyre. Ata i bëjnë njerëzit të ndihen të parë, të dëgjuar dhe të sigurt. I japin ekipit besimin për të bërë punën më të mirë, për të marrë rreziqe të zgjuara dhe për t’u angazhuar realisht.
Në shumë kompani, ende ekziston ideja se kujdesi për njerëzit është diçka “e bukur”, por jo domosdoshmërisht strategjike. Në realitet, ndodh e kundërta. Kultura e brendshme, mënyra si njerëzit ndihen në punë dhe niveli i besimit që kanë te drejtuesit ndikojnë drejtpërdrejt në rezultate.
Kur njerëzit nuk ndihen të dëgjuar, angazhimi bie. Kur angazhimi bie, produktiviteti dhe performanca ndjekin të njëjtën rrugë. Problemet e kulturës në fillim duken si çështje njerëzore, por shumë shpejt kthehen në çështje financiare.
Një nga cilësitë më të rëndësishme të lidershipit modern është cenueshmëria. Shumë drejtues mendojnë se duhet të duken gjithmonë të fortë, të sigurt dhe të pagabueshëm. Por fshehja e anës njerëzore nuk është forcë. Shpesh është dobësi.
Të pranosh se nuk i ke të gjitha përgjigjet, të tregosh sinqeritet dhe të shfaqesh si njeri real kërkon guxim. Kjo nuk e dobëson autoritetin e një lideri. Përkundrazi, e forcon atë. Kur një drejtues tregon cenueshmëri, ai i dërgon ekipit një mesazh të qartë: ju besoj mjaftueshëm sa të jem i vërtetë me ju. Pikërisht aty nis besimi.
Po aq e rëndësishme është inteligjenca emocionale. Ajo nuk është thjesht një term i përdorur në prezantime lidershipi. Ajo shihet në mënyrën si një lider sillet kur gjërat bëhen të vështira: nëse qëndron i qetë nën presion, nëse dëgjon realisht, nëse e vëren kur dikush po përballet me vështirësi dhe nëse thotë të vërtetën pa i ulur njerëzit.
Në organizatat ku kujdesi, respekti dhe ndjeshmëria praktikohen çdo ditë, ato reflektohen edhe jashtë kompanisë, te klientët, partnerët dhe komuniteti. Përulësia dhe inteligjenca emocionale nuk janë shtesa të buta të lidershipit. Ato janë avantazh konkurrues.
Liderët më të mirë janë gjithashtu ata që zbresin në terren. Nuk mund ta kuptosh realisht punën vetëm duke lexuar raporte. Duhet të jesh aty ku ndodh puna. Drejtuesit që flasin me ekipet, shohin pengesat dhe kuptojnë presionin e përditshëm marrin vendime më të mira.
Të jesh pranë njerëzve që mbajnë biznesin në këmbë nuk është vetëm një gjest simbolik. Është mënyra për të mos humbur kontaktin me realitetin. Një lider që nuk e prek kurrë terrenin rrezikon të humbasë kontaktin me të vërtetën.
Por lidershipi i mirë nuk mund të mbështetet vetëm te momentet spontane. Nëse një kompani kërkon një kulturë më të hapur, më të sinqertë dhe më të fortë, ajo duhet ta ndërtojë atë me zakone të përsëritshme. Mjafton një pyetje e thjeshtë në fund të një takimi: çfarë e bëri punën tuaj më të vështirë sesa duhej?
Një feedback i dëgjuar pa mbrojtje, një proces i ndryshuar sepse dikush nga vija e parë tregoi se nuk funksionon, apo një falënderim publik për dikë që bëri gjënë e duhur edhe kur ishte e vështirë, mund të ndryshojnë gradualisht kulturën e një organizate.
Kultura nuk ndryshon nga sloganet. Ndryshon nga sjelljet e dukshme dhe të përsëritura.
Në fund, çdo lider duhet të pyesë veten nëse ekipi ndihet i sigurt të thotë të vërtetën, nëse njerëzit besojnë se kanë mbështetjen e tij dhe nëse janë të bindur se drejtuesi do të bëjë gjënë e duhur edhe kur është e vështirë.
Nëse përgjigjja është “jo”, problemet nuk do të vonojnë. Angazhimi bie, njerëzit e mirë heshtin dhe kompanitë që duken sikur po rriten shpejt mund të fillojnë të dobësohen nga brenda.
Besimi nuk ndërtohet me fjalime të mëdha. Ndërtohet me praninë, qëndrueshmërinë dhe sjelljen e përditshme të liderit.
Në fund, një person mund të ndryshojë gjithçka. Sidomos kur ai person është drejtuesi i kompanisë.
Prandaj, kompanitë nuk duhet të presin derisa krisjet të kthehen në krizë. Lidershipi me besim, mirëkuptim dhe qëndrueshmëri nuk shihet vetëm në moralin e ekipit. Ai shihet edhe në performancë.Businessmag
